Κριτική βίντεο — Μετάλλιο Τιμής

Η σειρά Medal of Honor είχε πάντα μια δύσκολη μοίρα. Καθώς κυκλοφόρησαν νέα μέρη, είχε πάντα όλο και πιο ισχυρούς ανταγωνιστές. Πρώτο Call of Duty με την άνευ προηγουμένου ψυχαγωγία και κλίμακα, μετά το Brothers in Arms με την ιστορία και τους διαλόγους του, εξαιρετικό για σκοπευτές για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και μετά το Modern Warfare, κανένα Airborne με τα εξαιρετικά μονότονα επίπεδά του δεν θα μπορούσε να διατηρήσει τη σειρά. Ο κόσμος ξέχασε το «Medal of Courage», αλλά τα καλά παιδιά στο DICE αποφάσισαν να επανεκκινήσουν εντελώς τη σειρά. Χωρίς φασίστες, χωρίς προσγειώσεις στην Ομάχα και χωρίς άλματα με αλεξίπτωτο. Τι να πω, το έκαναν. Η αναπαραγωγή του νέου MoH είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από τον άμεσο ανταγωνιστή του Modern Warfare 2. Αν θέλετε λεπτομέρειες, όλα όσα γράφονται παρακάτω είναι για εσάς.

Το κύριο αξιοθέατο του νέου Μεταλλίου Τιμής είναι η τοπική πλοκή, η οποία είναι (ανοησία) ενδιαφέρουσα να ακολουθήσει. Δεν υπάρχει, φυσικά, τίποτα εδώ που θα αγγίξει την ψυχή σου και θα σε κάνει να χύσεις ένα τσιγκούνικο, αντρικό δάκρυ. Αλλά υπάρχει κάτι σε αυτό που σπάνια μπορεί να βρεθεί σε άλλα παιχνίδια αυτού του είδους. Συμπάθεια για τους ήρωες.

Παρόλο που οι εργασίες έχουν ελάχιστη σχέση μεταξύ τους, ακόμα κι αν τα βίντεο είναι ξεκάθαρα βιδωμένα για προβολή, όλες αυτές οι ελλείψεις καλύπτονται από την κατάσταση που συμβαίνει μέσα στις μονάδες. Ξέρουμε πάντα τι κάνουμε και γιατί. Στο μυαλό σου καταλαβαίνεις ότι αν ήσουν στη θέση του κεντρικού ήρωα, το ίδιο θα έκανες. Και σε συνδυασμό με την κομψή τεχνητή νοημοσύνη των συνεργατών σας, που μπορούν εύκολα να ολοκληρώσουν την εργασία, ακόμα κι αν δεν είστε εκεί εκείνη τη στιγμή, νιώθετε ότι πρόκειται για μια ομάδα και όχι για τρία ομοιώματα με μια ιπτάμενη κάμερα. Φυσικά, εξακολουθούν να υπάρχουν εργασίες όπως «Ένας ελεύθερος σκοπευτής κάθεται σε έναν πύργο, σκοτώστε τον», αλλά πρώτον, δεν συμβαίνουν τόσο συχνά, και δεύτερον, είναι ενδιαφέρον να βρείτε τον ίδιο ελεύθερο σκοπευτή χρησιμοποιώντας μια συσκευή υπερύθρων ενσωματωμένη στο πεδίο εφαρμογής του ελεύθερου σκοπευτή σου. Και τέτοιες αποστολές εξελίσσονται σε μια πραγματική μονομαχία ελεύθερου σκοπευτή. Είναι αλήθεια ότι είναι ενδιαφέρον ότι αυτό είναι μόνο για όσους παίζουν στο υψηλότερο επίπεδο δυσκολίας, αφού στο κανονικό επίπεδο θα σας δείξουν τον στόχο, και επιπλέον, όλος ο ενθουσιασμός εξαφανίζεται κάπου, επειδή στο μέσο επίπεδο δυσκολίας, ο ήρωάς μας μπορεί να αντέξει πολλά απευθείας χτυπήματα στο κεφάλι.

Όπως είπα ήδη, η σειρά έχει επανεκκινηθεί πλήρως, πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρχουν νέα σκηνικά. Και αυτές οι ίδιες διακοσμήσεις θα γίνουν η πόλη του πολέμου και του φόβου «Αφγανιστάν». Και εδώ είναι που η ομάδα ανάπτυξης χτύπησε το καρφί στο κεφάλι. Παίζοντας, για παράδειγμα, το Modern Warfare 2 στην οθόνη είδα μόνο εκρήξεις, δολοφονίες και τη σύλληψη του Burger-king από τους Ρώσους. Όλοι κατάλαβαν ότι ήταν αδύνατο να βρεις κάτι πιο παράλογο και εσύ, σαν εντελώς ηλίθιος, έτρεχες από το ένα εστιατόριο στο άλλο, σκοτώνοντας ταυτόχρονα Ρώσους που επικοινωνούν σε κάποια ακατανόητη γλώσσα. Εδώ όλα είναι ξεκάθαρα και το πιο σημαντικό, θέλεις να το πιστέψεις. Συμφωνώ, το να παρακολουθείς μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών που αντεπιτίθενται και τρέχουν από το πεδίο της μάχης είναι πολύ καλύτερο από το να παρακολουθείς την ίδια ομάδα να υπερασπίζεται ένα εστιατόριο.

Όσο για τις ίδιες τις μονάδες, θα υπάρχουν τρεις από αυτές στο παιχνίδι (χωρίς να υπολογίζουμε τον πιλότο των Apache). Το πρώτο απόσπασμα, TIER1, επίλεκτες ειδικές δυνάμεις, μια καλά εκπαιδευμένη ομάδα που λειτουργεί καλά. Σε αυτό θα μπούμε στο δέρμα ενός μαχητή με το ψευδώνυμο «Κουνέλι», και «Mama», «Voodoo» και «Preacher» θα καλύψουν τις πλάτες μας. Θα περάσετε το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού στο δέρμα του «Κουνελιού».

Δεύτερη ομάδα «Wolves». Αποτελείται από δύο μαχητές. Deuce and Duse (ο ίδιος γενειοφόρος άντρας στο εξώφυλλο του παιχνιδιού) Βασικά, παίζοντας για αυτήν την ομάδα, θα σέρνουμε στην κοιλιά μας και θα σκοτώνουμε ήσυχα τους φρουρούς.

Λοιπόν, η τελευταία ομάδα. πεζοναύτες. Θα πολεμήσουμε σε αυτό το απόσπασμα μόνο για μερικές αποστολές, αλλά αυτό είναι ακόμη καλό. Δεδομένου ότι, σε αντίθεση με τις δύο πρώτες ομάδες, το «Dante» δεν είναι ενδιαφέρον να παίξει. Δεν θα δείτε διαφορές από το ίδιο Call of Duty.

Όσον αφορά το gameplay, το Medal of Honor (2020) επίσης δεν απογοήτευσε. Όχι, φυσικά, θα πρέπει να καταλάβετε ότι η κλίμακα του Modern Warfare2 δεν είναι εδώ, αλλά εκεί που το MW2 έκανε εκρήξεις και ειδικά εφέ, το «μετάλλιο» μας δίνει ένα σωρό ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Μετά πιάνουμε μια αδέσποτη σφαίρα και οι συνεργάτες μας μας σέρνουν σε ένα ασφαλές μέρος και μετά από δέκα λεπτά πυροβολούμε πίσω από τους επερχόμενους Ταλιμπάν και τώρα, έχουμε ήδη μόνο δέκα γύρους στο κλιπ και είμαστε ήδη έτοιμοι να αποχαιρετήσουμε τη ζωή, όταν ένα ελικόπτερο πετάει πάνω από τον ουρανό και μας εκκενώνει. Ή μια κατάσταση που μας πετάνε έξω από ένα αεροπλάνο και εμείς, με σπασμένα κόκαλα και ένα μαχαίρι στο χέρι, περιπλανιόμαστε σε ένα σκοτεινό χιονισμένο δάσος. Έχοντας σκοτώσει τον εχθρό, μπορούμε φυσικά να του αφαιρέσουμε το καλάσνικοφ, αλλά μετά θα έρθουν τρέχοντας μια ντουζίνα Ταλιμπάν να πυροβολήσουν και θα δυσκολευτούμε. Πρέπει λοιπόν να σέρνεσαι και να κρύβεσαι στις σκιές από τις περιπολίες. Και τέλος, το αγαπημένο μου. Η πρώτη αποστολή, όταν πρέπει να τελειώσουμε όλους τους εχθρούς σε ένα σκοτεινό κτίριο. Οι εχθροί μας δεν μας βλέπουν, όπως δεν τους βλέπουμε κι εμείς. Μπορείτε να μου πείτε τι έγινε σε δεκάδες άλλα παιχνίδια; Φυσικά, αλλά υπάρχει μια διαφορά…δεν υπάρχει συσκευή νυχτερινής όρασης. Είμαστε τόσο τυφλοί όσο οι εχθροί μας και βλέπουμε μόνο τις σκοτεινές σιλουέτες τους. Μόνο διαίσθηση και κρύο μαχαίρι.

Τα συνηθισμένα σουτ φαίνονται επίσης φοβερά. Και δεν πρόκειται καν για την ιδανική βαλλιστική του όπλου, που δεν είναι εδώ. Είναι όλα σχετικά με το σύστημα κάλυψης. Όχι, όχι, όχι, όπως ο RS ή ο Τζέιμς Μποντ. Χωρίς κινούμενες κάμερες, κολλήσεις σε τοίχους και άλλα χάλια. Αν τρέξεις και πατήσεις ταυτόχρονα το κουμπί που είναι υπεύθυνο για το σκύψιμο, ο μαχητής θα οδηγήσει, με συγχωρείς, στον κώλο του, προς την κατεύθυνση που θέλεις. Φαίνεται πολύ εντυπωσιακό και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια τόσο απλή τεχνική δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά στους σουτέρ. Φαντάσου, σε πυροβολούν από ένα σταθερό πολυβόλο, από τα καταφύγια υπάρχουν μόνο πέτρες, που, παρεμπιπτόντως, πυροβολούνται ακριβώς από μέσα, αν σταθείς στο ύψος σου, είσαι πτώμα, οπότε πρέπει να κυλήστε από το ένα καταφύγιο στο άλλο μέχρι να φτάσετε στον προσδιοριστή στόχο για να τονίσετε τον στόχο για την αεροπορία.

Όπως ανέφερα ήδη, τα καταφύγια είναι πλέον «λίγο» διαδραστικά. Φυσικά, το παιχνίδι στερείται ζωτικής σημασίας καταστροφικότητας, αλά Bad Company2, δεν μπορώ καν να φανταστώ πώς θα ήταν αν ήταν σε αυτό. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι εκεί, αλλά υπάρχει μόνο ένα αξιολύπητο στέλεχος με τη μορφή καταφυγίων που μπορεί να διαπεραστεί. Είτε ο εχθρός βρίσκεται πίσω από μια πέτρα είτε πίσω από μια τσιμεντένια πλάκα, αν πυροβολήσεις για πολλή ώρα θα τον εξαφανίσεις.

Μιλώντας για εχθρούς… οι ντόπιοι Ταλιμπάν είναι τόσο ανόητοι και αδύναμοι που είναι κρίμα να τους σκοτώσεις. Τρέχουν συνεχώς προς το πολυβόλο, δεν δίνουν σημασία στον Αμερικανό στρατιώτη που τρέχει προς το μέρος τους σαν τρελός με το μαχαίρι στα χέρια του και επίσης βγάλουν προσεκτικά το κεφάλι τους από την κρυψώνα για να τους σώσουμε από τα βάσανα και ένα «κατόρθωμα» για εμάς.

Και φυσικά δεν μπορούμε να μην σημειώσουμε τα υπέροχα επεισόδια με οχήματα. Στο πρώτο υπάρχει ένα ATV, δεν υπάρχει τίποτα το ιδιαίτερο εδώ, κάτι παρόμοιο έχετε ήδη δει στο Modern Warfare 2, αλλά στο δεύτερο μας αφήνουν να καθίσουμε στο πιλοτήριο ενός ελικοπτέρου Apache, φυσικά είναι κρίμα να καθόμαστε. Θα ελέγχεται από σενάρια και χρειάζεται μόνο να πυροβολούμε έγκαιρα τους στόχους, αλλά σε συνδυασμό με τα εκπληκτικά τοπία που βλέπουμε και την τόση ανομοιότητα από το υπόλοιπο παιχνίδι, αυτό το επίπεδο είναι το καλύτερο σε ολόκληρο το παιχνίδι (σημείωση συντάκτη : γνώμη του συγγραφέα, αν δεν συμφωνείς, δεν χρειάζεται να απειλείς με φόνο και βιασμό).

Εφόσον ανέφερα ήδη τοπία, μάλλον αξίζει να μιλήσουμε για το γραφικό στοιχείο, γενικά. Ναι, τα τοπία είναι υπέροχα, οι τοποθεσίες ποικίλες (όσο είναι δυνατόν), το animation είναι υπέροχο, αλλά φαίνεται ότι δεν έγινε καθόλου δουλειά στα όπλα. Είναι σαν να ήταν κούφιο από ένα μόνο κομμάτι, είπε ένα άτομο, και έχει απόλυτο δίκιο. Την πρώτη φορά που είδα κυνηγετικό όπλο, τρομοκρατήθηκα, η πρώτη μου σκέψη ήταν «Γιατί ο Δάντης άρπαξε ένα ραβδί;» Λοιπόν, τι άλλο να πω για τα γραφικά; Δεν ξέρω καν. Είναι καλή, αυτό είναι όλο.

Το soundtrack είναι επίσης εξαιρετικό. Όχι μόνο μπορείτε να ακούσετε το συγκρότημα Linkin Park, που έγραψε το αποκλειστικό κομμάτι Catalyst για το παιχνίδι, κατά τη διάρκεια των πυροβολισμών, αλλά και τα όπλα ακούγονται υπέροχα, κάθε «όπλο» έχει τον δικό του ήχο. Και οι εκρήξεις, οι εκρήξεις, είναι απλά κάτι, ειδικά αν είστε κάτοχος ενός ηχοσυστήματος 5.1 και δεν σας αρέσουν οι γείτονές σας. Το μόνο μειονέκτημα είναι ο εντοπισμός. Λοιπόν, ως μειονέκτημα, δεν με ενοχλεί, μιας και ξέρω καλά αγγλικά, αλλά όσοι προτιμούν να διαβάζουν υπότιτλους δεν θα δουν ούτε τους μισούς διαλόγους, αφού πυροβολούν τους Ταλιμπάν και διαβάζουν μικροσκοπικούς υπότιτλους ταυτόχρονα είναι άλλο έργο.

Σύντομη περίληψη.

Δεν μίλησα συγκεκριμένα για το multiplayer, καθώς είναι σαν τη σέλα αγελάδας και όλοι το εκτιμούσαν εδώ και καιρό, παίζοντας την beta έκδοση του παιχνιδιού και όταν κυκλοφόρησε το Medal of Honor (2020) λίγες εβδομάδες αργότερα, το Οι χώροι του Διαδικτύου αυτού του παιχνιδιού θα ήταν άδειοι, και δεδομένου ότι το Black Ops δεν θα κυκλοφορήσει σχετικά σύντομα, μπορείτε ενώ είστε μακριά μερικά βράδια σε αυτό.

Λοιπόν, το σινγκλ αποδείχθηκε 8 πόντους.

Πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιό μου —