For Honor – recenzja gry |

Za honor
jest pomysłem Jasona Vandenberga
, który pełnił funkcję kierownika projektu. Sam pomysł na grę pojawił się 15 lat temu, kiedy Jason po raz pierwszy zainteresował się niemiecką szkołą szermierki. Jest to historyczny styl walki, aktywnie używany przez Święte Cesarstwo Rzymskie, trwający aż do renesansu i czasów nowożytnych. Do głównych zasad szkoły należała szybkość, odrobina szczęścia i planowanie taktyczne prawie każdego uderzenia. Co więcej, złożoność części teoretycznej często była przyćmiona znaczeniem praktyki. To była prawdziwa sztuka, a zwolennicy tej szkoły byli swego rodzaju artystami, którzy malowali swoje płótna krwią poległych wrogów. Zachęcony tym wszystkim, Jason pomyślał, że dobrym pomysłem byłoby zaadaptowanie prawdziwego miecza do formatu gry.

Sama nikczemność. Przeraża nie tylko średniowieczną maską hokejową, ale także krwiożerczością.

Obsesja Jasona na punkcie tworzenia gry o zwodach mieczami zrodziła coraz więcej nowych pomysłów i szczegółów, które następnie weszły na scenę
Ubisoft
, uznając, że koncepcja ta może przynieść niezłe zyski i dała zielone światło na rozwój gry. Sami możecie zobaczyć, co z tego wyszło.

Chociaż
Za honor
Wszystko wskazuje na to, że jest to gra wieloosobowa, ale posiada także kampanię fabularną, zaprojektowaną zarówno z myślą o rozgrywce pojedynczej, jak i tętniącej życiem kooperacji. Strukturalnie przygody Wikingów, samurajów i rycerzy podzielone są na trzy rozdziały – po jednym dla każdej z frakcji – podczas których autorzy starali się ujawnić część bohaterów i ich motywacje, zapoznali gracza z głównymi i drugoplanowymi postaciami oraz starała się także pokazać skalę bałaganu zapoczątkowanego przez jedną silną i niezależną kobietę.

Wizualnie gra wygląda całkiem nieźle i to na wszystkich platformach.

Nie spodziewaj się żadnych rewelacji po scenariuszu. Fabuła jest przeszyta białymi nitkami i pełna pozbawionych sensu i pustych dialogów, często potrzebnych tylko po to, by po raz kolejny pokazać chłód tej czy innej postaci lub po prostu rozrzedzić ciszę w filmach z gier. Tym samym niemal na samym początku gry Justiciar Cross, który dowodzi oblężeniem twierdzy, sugeruje dowódcy, aby przestał przelewać krew swojego ludu i rozwiązał wszystko pojedynkiem, co wywołuje u niego niemal histerię i panikę , którego nawet nie myśli ukrywać. Nieco później antagonistka gry, Apollyon, opowie o wilkach i owcach, nadziewających bezbronnych rycerzy swoim ogromnym mieczem.

Niemniej jednak kampania dla jednego gracza nadal zapada w pamięć dzięki emocjonującym pościgom konnym, spektakularnym oblężeniom kilku fortec przy użyciu gigantycznych taranów i machin oblężniczych, a nawet grze w berka z gigantycznym słoniem.

Szkoda, że ​​oblężenia mijają zbyt szybko.

Mowa o Apollyonie. Główny czarny charakter nie twierdzi, że jest najlepszy, ale całkiem dobrze radzi sobie ze swoimi bezpośrednimi obowiązkami. Z łatwością potrafi zaszczepić strach nawet w swoich sojusznikach i pokazać wrogom, że wdawanie się z nią w konflikt jest dla nich droższe, a jej głupi i bezsensowny na pierwszy rzut oka plan rozpętania wojny wszystkich na wielką skalę, a wszyscy będą bliżej końca gry nie będzie wydawać się takie głupie. No, może tylko trochę.

Głównym przesłaniem jest to, że wojna jest zła, ale nieunikniona. Naturą głupich ludzi jest wzajemne niszczenie się i kąpanie w rzekach krwi, przed którymi nie ma ucieczki.

Kampania w
Za honor
raczej trzeba wprowadzić gracza w różne klasy gier, pokazać wszystkie jego mocne i słabe strony, a także nauczyć podstaw rozgrywki. Robi to po prostu doskonale. Zadania są tak skonstruowane, aby w pełni odsłonić potencjał każdego bohatera. Tutaj masz Posiadaczy, szturmujących fortece wroga w ramach ogromnej armii i siekających wrogich generałów na gulasz; wybawiciele, cicho przemykający za liniami wroga, aby wywołać sabotaż i rozpruć brzuchy brodatych barbarzyńców; lub Kensei polujący na wrogów w bambusowych zaroślach i karujący tchórzy. Niestety twórcy nie mogli wymyślić, jak wykorzystać w kampanii wszystkich tuzinów dostępnych bohaterów, przez co kilku ciekawych partaczy pozostało bez pracy.

Wikingowie robią to, co zwykle – najazdy, morderstwa i grabieże.

Kampania uczy także gracza, jak wykorzystywać elementy otoczenia, takie jak powodujące wypadki kolce wystające ze ścian, wrzące gejzery, strome klify i wiele innych, a także znaczenie pracy zespołowej. Szkoda tylko, że sztuczna inteligencja Twoich towarzyszy czasami zmusza Cię do zamknięcia gry do piekła i popełnienia hara-kiri wobec siebie. Degeneraci łatwo zapominają o celach misji i nic ich nie kosztuje, gdy nagle zatrzymają się i zaczną liczyć wrony, podczas gdy, powiedzmy, shugoku przetwarza cię na mielone kanabo. Czasem też interweniują, gdy ich pomoc absolutnie nie jest potrzebna. Ale przede wszystkim lubią wykańczać wrogów, z którymi nieuczciwie długo się kłócisz.

Ale, jak już wspomniano, kampania w
Za honor
to raczej długie zadanie szkoleniowe, mające na celu przygotowanie gracza do bezlitosnego trybu wieloosobowego. Na samym początku gry zostajesz poproszony o wybranie jednej z trzech frakcji, a następnie wniesienie swojego przeważającego wkładu we wspólną dobrą sprawę, jaką jest wyrwanie terytoriów innym frakcjom. Warto zaznaczyć, że wybór frakcji nie ma wpływu na dostępnych bohaterów. Wcielając się więc w rycerzy, bez problemu możesz się sprawdzić w roli Nobushiego lub brodatego barbarzyńcy z drewnianą tarczą. W grze występują trzy strony: Wikingowie, samuraje i rycerze. Każda ze stron oferuje do wyboru czterech bohaterów, z których każdy jest na swój sposób wyjątkowy, choć ma pewne cechy wspólne ze swoimi odpowiednikami z innych frakcji. Są wśród nich prawdziwi bohaterowie, odziani w ciężkie zbroje i z łatwością wytrzymający kilka ciosów w głowę dwuręcznym toporem, ale nie poszczycący się zwinnością; istnieją zręczni, szybcy i nieliczni zabójcy, żartobliwie unikający ataków wroga, ale jednocześnie zadający znaczne obrażenia; Istnieją również bardziej zrównoważone klasy, które z łatwością mogą grać zarówno w obronie, jak i ataku.

To nie jest największa bitwa z siłami wroga.

Tryb wieloosobowy, w którym gracze spędzą lwią część czasu, podzielony jest na pięć trybów gry: „Zdobycie terytorium”, „Pojedynek”, „Rzeź”, „Eksterminacja” i „Potyczka”. Najprostsze to „Pojedynek” (walka 1 na 1) i „Rzeź” (pojedynek 4 na 4), w których gracze muszą jedynie jak najszybciej zabić się nawzajem. Ale te tryby można słusznie uznać za najciekawsze, ponieważ to w nich gra objawia się w pełni. Trzeba aktywnie korzystać z elementów otoczenia, monitorować stan wytrzymałości wybranej postaci i starać się nie dać wcisnąć w kąt, planując swoje działania kilka kroków do przodu.

Za równie ciekawy tryb można uznać „Przejęcie terytorium”, w którym gracze w połączeniu z mizernymi dodatkowymi żołnierzami walczą o kontrolę nad kilkoma punktami na mapie. Szkoda tylko, że cała zabawa z uczestniczenia w brutalnej bitwie może szybko zniknąć z powodu zaśmieconego interfejsu użytkownika. Dziesiątki żołnierzy migających przed oczami bardzo utrudniają skuteczną walkę z innymi graczami, niemal całkowicie zasłaniając pole widzenia.

Prości żołnierze pełnią rolę mięsa armatniego, którego nawet tarcze nie obronią przed bohaterami.

Zwycięstwa graczy mają także wpływ na ogólną mapę świata, pomagając wybranej frakcji w zdobywaniu nowych terytoriów. Zachętą dla graczy do dania z siebie wszystkiego są liczne gadżety i stylowe ubrania, które są nagrodą za realny wkład we wspólną sprawę. Oprócz szokujących nowych przedmiotów, gracze mogą za prawdziwe pieniądze lub twarde monety kupić rozmaite wyposażenie, które wpływa na różne cechy wybranego bohatera – szybkość i siłę ataku, wytrzymałość i tak dalej. Na szczęście rzeczy te nie wpływają znacząco na rozgrywkę, gdyż wynik bitwy w dalszym ciągu zależy od wyprostowania rąk gracza i dostępne są wyłącznie w trybach 4v4.

Główne skargi dotyczące
Za honor
System doboru przeciwników i towarzyszy w trybie wieloosobowym można uznać za całkowicie zepsuty. W grze często rywalizowaliśmy z drużyną bobbleheadów kontrolowanych przez sztuczną inteligencję przeciwko drużynie innych graczy, oczywiście z przewidywalnymi wynikami. Albo, co gorsza, gra wrzuciła nas w bandę bezużytecznych skorupiaków, zupełnie nieobeznanych z mechaniką gry, które częściej kąpały się we wrzących gejzerach i topiły się w bagnach, niż w jakikolwiek sposób pomagały.