Gry Medal of Honor na PC

W dawnych czasach, kiedy w pierwszoosobowych filmach akcji biegaliśmy bez ekipy, zjadaliśmy apteczki i regularnie myśleliśmy: „Czy to ten sam korytarz, czy nowy?”, był taki gra — Medal of Honor
. Była bardzo kochana i wyraźnie kojarzyła się ze strzelcami o tematyce II wojny światowej. Potem przyszedł Call of Duty
i pokazała, że ​​„Medalka” jest od niej znacznie słabsza. Potem kilka lat rywalizacji i bezwarunkowe zwycięstwo „Call of Duty”, zapewnione dwoma strzałami kontrolnymi — Modern Warfare 1
— 2
.

Medal Honoru
, jak mówią w Internecie, „wyciekły”. W 2007 roku wypuszczono słaby Airborne .
, które twórcy Call of Duty
Nawet nie traktowali tego poważnie. W rezultacie Call of Duty zaczęło konkurować ze sobą, a bossowie Activision
Już myśleliśmy o budowie nowego biura ze złota i diamentów. Ale EA
Przez cały ten czas obmyślała plan zemsty. Uważnie monitorowała wroga, studiowała jego taktykę bojową i rekrutowała do swoich szeregów doświadczonych oficerów ( DICE
), utworzył jednostkę operacji specjalnych ( Niebezpieczeństwo blisko
) i kilka tygodni temu rozpoczęła zdecydowaną ofensywę, która miała wymazać z pamięci cywili frazę Modern Warfare
. Widzisz w nazwie pierwszą literę „M” – myślisz o Medal of Honor
!

Znowu kino, teraz bez Niemców

EA
Była pewna siebie, wybrała nawet pole bitwy wroga. Temat II wojny światowej zamyka już nawet „Medal”. Teraz wszystko dzieje się w czasach współczesnych. A jeśli w Modern Warfare 2
pokazuje wojnę fikcyjną, w dodatku całkowicie absurdalną, zatem Medal of Honor
opowiada nam o afgańskiej rzeczywistości.

Prosta historia o kilku oddziałach bojowników, które wpadają w zasadzki, ratują swoich towarzyszy, latają helikopterami i eksterminują Talibów na skalę przemysłową, aby po napisach końcowych można ich było bezpiecznie zapisać w czerwonej księdze pod nazwą „Brodaty terrorysta”.

Fabuła jest prosta, niczym pustynne krajobrazy Afganistanu. Wstawki fabularne przed misjami, w których widzimy konfrontację „tylnego szczura” z Waszyngtonu z prawdziwym pułkownikiem prowadzącym dzielnych bojowników „od środka”, co najwyżej nie irytują. Faktycznie, są męczące. Prymitywne potyczki w stylu „Zatrzymaj akcję ratunkową!” Nie waż się wysyłać całego oddziału na ratunek tylko dwóm! z odpowiedzią: „Swoich nie porzucamy, oni zostali tam na pewną śmierć! Dwóch dobrych facetów otoczonych przez Talibów!

Ale możesz na to zamknąć oczy. Lub po prostu wyłącz wygaszacze ekranu. B Modern Warfare 2
, Pamiętam, że takie filmy też nie były zbyt dobre. Totem Nieskończoności
Już skorzystało na sposobie przedstawiania „lokalnej” historii, sposobie przedstawiania nam każdej nowej misji. Pamiętajcie, że pływamy pod wodą, a potem wypływamy i zabijamy wroga; ledwo zdążymy uniknąć kul przebijających przednią szybę i klatkę piersiową kierowcy; bieganie po okopach z płonącym Białym Domem w tle? Interaktywne wstawki, gdy poczujesz się częścią akcji, zdobyły mnóstwo punktów.

Ale za Medal Honoru
Nawet nie próbowali tego adoptować. Po prostu nie ma tu interaktywnych filmów. Jeśli jest wygaszacz ekranu, odsuwamy ręce od myszy i klawiatury. Wystarczy obejrzeć, ale dziś to już minus. Lecimy tutaj helikopterem, nasza postać odwraca głowę, słucha, co mówi instruktor, gdy nagle zaczyna się ostrzał. Wszyscy się kłócą, ktoś już nie żyje, bohater rzuca się z boku na bok, ale to wszystko dzieje się z kimś innym. Gracz jest obserwatorem. Chociaż pamiętaj pierwszą część
Call of Duty
, kiedy płyniemy statkami do Stalingradu. Już wtedy pozwolono im się rozglądać i kucać, aby uniknąć kul. A oto film.

Za stu Talibów — pluszowy miś

Już po pierwszych poziomach zaczynasz się domyślać, że nie należy się tu spodziewać niczego innowacyjnego. Świeże pomysły? Przepraszam, nie ma takich ludzi. Z pięciu do sześciu godzin zabawy spędzimy zaledwie 40-60 minut za stacjonarnym karabinem maszynowym. To po prostu swego rodzaju klątwa – jak długo będziesz nas w to wpychać?

Resztę czasu to strzelnica. Biegniemy naprzód razem z trzema sojusznikami, którzy po prostu nie przestają gadać bzdur w radiu i zabijają wypełzających ze wszystkich zakątków talibów. Co więcej, czasem bez wahania odradzają się tuż pod naszym nosem, wychodzą ze ślepych zaułków i trafiają za naszymi plecami.

Wygląda na drogi film akcji, widać, że zainwestowano pieniądze: piękny silnik, a nie jakiś hack. Ale rozgrywka jest nudną atrakcją. Co więcej, przez pierwsze dwie godziny twórcy niemal z nas kpią i karmią nas zupełnie bezimiennymi, identycznymi, szarymi, banalnymi zadaniami. Podczas trzeciej misji popadłem w depresję. Położył się na sofie i nie ruszał się przez około czterdzieści minut.

Wtedy jednak pojawia się przynajmniej coś zabawnego. Ale nawet wtedy — tylko trochę i nie na długo. Przykładowo nasz bohater wypada z helikoptera i pada płasko na ziemię bez broni i z ranną nogą. Mamy nóż w dłoni i chodzimy utykając. Na zewnątrz jest noc, leży śnieg, szukają nas talibowie w okolicy. Zacznij od iskry. Dorzuć trochę drewna, a płomień zapłonie i będziesz chciał iść dalej. I kuśtykamy do przodu, próbując skontaktować się z towarzyszami przez radio, rozglądając się — czy w pobliżu są jacyś wrogowie? I wtedy zauważamy jednego, można do niego podpełznąć od tyłu, kolejny metr… Nóż przesuwa się po gardle terrorysty, po cichu opuszczamy go na ziemię, bierzemy karabin maszynowy i… odzyskujemy siły. Czy zagoiły się złamane kości, czy rany się zagoiły? Kilka minut później biegniemy wraz z drużyną i krzykami i pohukiwaniami oczyszczamy góry z podłych aborygenów.

Ostatecznie tylko jedno dobre znalezisko. Autorzy stworzyli ciekawy system schronów. Jeśli po biegu wciśniemy klawisz „usiądź”, postać szarpnie się do najbliższego kamienia, rozbitego samochodu, ściany. Dzięki temu możesz szybko i pewnie poruszać się po polu bitwy. Biegamy, chowamy się, strzelamy i ponownie się przegrupowujemy.

Ale ponieważ same strzelaniny są monotonne, zawsze jest milion wrogów, a strzelanie jest nudne nawet po dwóch godzinach, ten atut nie może zapewnić zwycięstwa. Jest jednak jeszcze jeden.

Gra się rozwija, broda rośnie

Niebezpieczeństwo blisko
kontrastuje swój projekt z Modern Warfare 2
. Tam to fikcyjna wojna, jakiś nonsens, ale tutaj wszystko jest prawdziwe, poważne. Autorzy nawet zapuścili brody. Ku czci tych, którzy walczyli w Afganistanie.

I oto jeden z momentów, kiedy próbują nas dotknąć do żywego. Jesteśmy otoczeni przez wrogów, wciśnięci w maleńki dom, góry ze wszystkich stron, a wrogowie napływają niekończącym się strumieniem. Przez radio dowódca oddziału prosi o wsparcie, mówiąc, że przeciwników jest zbyt wielu, że nie wytrzymamy długo. I rzeczywiście talibowie są widoczni i niewidzialni. Gdy pojawią się na horyzoncie, powoli zbliżają się do nas, nie korzystają z osłony i giną od dwóch, trzech trafień. Terroryści to tacy idioci, że kiedy podchodzą bliżej, podnoszą się na całą wysokość i czekają, aż ich zastrzelimy. Ale złośliwych krytyków jest naprawdę mnóstwo, więcej niż jesteśmy w stanie zabić, i stopniowo nasze schronienie się rozpada. Dziura w jednej ścianie, zawalony dach w drugiej, a wrogowie równie apatycznie poruszają się do przodu, pozwalając ci kosić ich partiami.

W tle rozbrzmiewa uduchowiona melodia, dowódca zaczyna krzyczeć do radia, że ​​nie potrzebujemy pomocy, nie ma szans. I powinno cię to dotknąć. Jakbyśmy byli w pułapce, jeszcze kilka minut i pewna śmierć, na pewno nie przeżyjemy. Ale do cholery, w ciągu tych dziesięciu minut zastrzeliłem już kilkuset talibów, zabiłem teraz więcej niż wielu żołnierzy II wojny światowej przez cały okres wojny, jestem bohaterem planety! Strach, że cię teraz zabiją? Pf-f, czuję między nogami ogromne stalowe kule, bo dosłownie jeszcze piętnaście sekund – i co najmniej dwudziestu Talibów poleci na tamten świat. Jak chcesz mnie przestraszyć?

Programiści Medal Honoru
Po prostu nie mogli sobie poradzić z tym, co sami chcieli pokazać. I nie chodzi nawet o samą tę misję. Po prostu cała gra to setki, tysiące zabójstw. Nasza postać to mały bóg zesłany na Ziemię, maszyna, która miażdży każdego, kto stanie mu na drodze. I chociaż jesteśmy w Afganistanie, chociaż to prawdziwa wojna, ale w istocie jest tak samo fantastyczna jak w Modern Warfare 2
. A długie brody deweloperów nie dodają jej poważnego wyglądu.

Walcz ze swoim rodzajem

Za tryb sieciowy odpowiadała inna firma. EA
do gry wieloosobowej Medal of Honor
zaprosił twórców Bad Company 2
. I to rzeczywiście widać. Czujesz się, jakbyś grał w dodatek do Battlefield
. Ale dodatek jest tani, nad którym pracowali synowie (mało prawdopodobne) lub zwierzęta domowe (całkiem możliwe) deweloperów.

Tryb wieloosobowy jest dziwny jak cholera. Z jednej strony zewnętrzne podobieństwo do Bad Company 2
Jedyne co z tego wynika to silnik i mechanika. Mapy są znacznie mniejsze, praktycznie nie ma wyposażenia, klasy są dowolne. Więc — nie Pole Bitwy
. Gra bliżej Modern Warfare 2
. Bliżej dynamiki, ale jakości wykonania Medal of Honor
szalenie daleko od obu części Call of Duty
współczesne dni.

Są zajęcia, ale do czego służą? Szturmowiec biega z karabinami maszynowymi i karabinami maszynowymi — i tylko to odróżnia go od specjalisty biegającego z pistoletami maszynowymi i strzelbami. Ale obaj będą musieli zagrać, aby wypróbować całą broń. Jednakże żadnych apteczek, napraw itp.

W tej samej Modern Warfare 2
Nie było klas, ale system rozwoju postaci był świetny. Otrzymaliśmy rozmaite umiejętności, odblokowane bronie i najróżniejsze dodatki do nich. To interesujące, ekscytujące. B Medal Honoru
wszystko jest skąpe i przeciętne.

A tryby są całkiem takie sobie. Jest na przykład atak, jak w Bad Company 2
, ale dzieje się to na małych mapach. Zrobiłeś trzy kroki – byłeś już na miejscu, nieostrożnie skręciłeś w lewo i byłeś już po drugiej stronie. Poziomy wyglądają słabo, ale są naprawdę piękne i ciekawie skonstruowane – nie więcej niż dwa, trzy. Ponownie, nieporównywalne z tym, co jest w Modern Warfare 1
— 2
.

Zatem tryb sieciowy zdecydowanie nie jest tym, czego potrzebujemy. Ponadto wkrótce pojawi się dodatek do Bad Company 2
i Czarne Ops
, które z pewnością będą lepsze niż wszystko, co widzimy w Medal of Honor
.

***

Próba wytarcia nosa nie powiodła się. Jednak oprócz chęci stworzenia fascynującej, interesującej i pouczającej gry o wojnie, która zakończyła się zaledwie kilka lat temu. Poczucie Medalu Honoru nie pozwala mi ocenić go jako „godnego pochwały”
. Coraz częściej mam ochotę powiedzieć: „Tak, to śmieci!” Ale w ocenie widać „przejście” — bardzo trafną definicję projektu. Minęliśmy, nie odczuwaliśmy żadnej przyjemności i zaczęliśmy czekać na kolejny film akcji. Od innych programistów.

Plusy:
zainwestowano mnóstwo pieniędzy – czuć to; piękne zdjęcie, zwłaszcza krajobrazy górskie; konwencjonalny system okładek dla pierwszoosobowego filmu akcji.
Wady:
całkowita nuda; kolejna strzelnica; w filmach nie ma interaktywności; powoduje depresję, z której mogą cię wyciągnąć tylko mocne napoje alkoholowe i skorumpowane kobiety, a one nie są dostarczane w grze!