Wygląd i łatwość obsługi
Honor 8 Pro ma bardzo cienką (tylko 6,97 mm) obudowę wykonaną w całości z metalu, bez plastikowych wstawek z tyłu. Anteny umieszczone są w zewnętrznych rowkach pokrytych materiałem kompozytowym. Korpus ma smukłe kształty, opływowe ze wszystkich stron, nie ma tu ostrych narożników ani prostych krawędzi.
Jeśli chodzi o design, to w tej chwili Honor 8 Pro jest zdecydowanie najjaśniejszym i najatrakcyjniejszym urządzeniem z serii, choć ostatnio niemal wszystkie smartfony Huawei ze średniej i wyższej półki mogą pochwalić się ciekawym wyglądem.
Urządzenie jest duże, dość ciężkie, ale jednocześnie bardzo cienkie, dzięki czemu wygodnie trzyma się je w dłoni. Metal nie jest śliski: piaskowanie i polerowanie powietrzem pod wysokim ciśnieniem sprawiło, że Honor 8 Pro jest przyjemny i gładki w dotyku. To prawda, że odciski palców na takiej powierzchni pozostają zauważalne.
Panel przedni w całości pokryty jest ochronnym szkłem 2,5D ze skośnymi krawędziami. Jest przedni aparat, zwykły zestaw czujników i nie zapomniano o wskaźniku zdarzeń LED.
Na dole pod ekranem nie ma przycisków sprzętowych, przyciski nawigacyjne są tylko na ekranie. Nawiasem mówiąc, zestaw tych przycisków, w tym ich liczbę i względne położenie, można zmienić niezależnie w ustawieniach. Jest to wygodne: ktoś, kto jest przyzwyczajony do naciskania przycisku powrotu do poprzedniego ekranu po lewej stronie, będzie potrzebował dużo czasu, aby przyzwyczaić się do tego, że na innym smartfonie znajduje się on po prawej stronie. Tutaj użytkownik jest całkowicie wolny od takich problemów.
Z tyłu dwa moduły kamery są połączone w jeden blok i przykryte od góry owalnym szkłem ochronnym. W pobliżu znajduje się dwukolorowa lampa błyskowa LED o średniej jasności.
Tuż pod spodem znajduje się okrągła podkładka czujnika odcisków palców, lekko zagłębiona, aby łatwiej było czuć się niewidomym. Do działania skanera nie można mieć żadnych zastrzeżeń: rozpoznawanie jest szybkie i wyraźne, jak zwykle można za jego pomocą sterować przewijaniem, obracaniem, kamerą, odbierać połączenia i wyłączać alarmy.
Przyciski sprzętowe znajdują się po prawej stronie. Ta odpowiedzialna za odżywianie i blokowanie ma na swojej powierzchni drobne nacięcia, które sprawiają, że powierzchnia jest szorstka. Natomiast drugi przycisk, odpowiedzialny za regulację głośności, jest całkowicie gładki, dzięki czemu łatwiej je rozróżnić bez patrzenia. Klawisze są dość twarde i wystają na tyle, że łatwo je znaleźć dotykiem.
Slot na kartę jak zwykle jest połączony: w gnieździe na drugą kartę SIM można zainstalować kartę pamięci. Obie karty SIM są w formacie Nano-SIM i można je wymieniać podczas pracy.
Zasadniczo elementy interfejsu znajdują się na dole: jest tam złącze USB typu C, które obsługuje podłączanie urządzeń zewnętrznych w trybie USB OTG, gniazdo słuchawkowe 3,5 mm, tutaj też znajduje się główny głośnik, a obok jest mikrofon z otworem głośnikowym.
Na górze, oprócz mikrofonu pomocniczego służącego do obsługi układu redukcji szumów, znalazło się małe oczko na nadajnik podczerwieni. Z jego pomocą Honor 8 Pro może pełnić funkcję pilota do urządzeń gospodarstwa domowego, a odpowiedni program jest preinstalowany na smartfonie.
Honor 8 Pro prezentowany jest na naszym rynku w trzech znanych już wersjach kolorystycznych: czarnej, złotej i niebieskiej.
Aparaty
Moduł przedni ma czujnik 8 MP i optykę o maksymalnej przysłonie f/2.0 bez własnej lampy błyskowej i autofokusa. Rolę lampy błyskowej pełni jasne oświetlenie samego ekranu podczas fotografowania, istnieje tryb retuszowania do późniejszej obróbki portretu. Nie ma tu osobnego trybu fotografowania ręcznego, zawsze dostępna jest regulacja jasności, kontrastu i nasycenia, a także skala kompensacji ekspozycji.
Wartość światłoczułości można ustawić ręcznie w zakresie od ISO 100 do ISO 1600. Jakość fotografowania nie budzi specjalnych zastrzeżeń: odwzorowanie kolorów i ostrość zdjęć są w normie. Nie ma obszarów prześwietlonych ani niedoświetlonych, co świadczy o szerokim zakresie dynamiki, a wartość czułości nie jest zbyt wysoka nawet w przypadku zdjęć w pomieszczeniach (zwykle ISO 200).
Jeśli chodzi o główny aparat, to ten moduł we flagowcu Honora różni się od tego we flagowcu Huawei (P10). Po pierwsze, moduły są tu takie same pod względem liczby pikseli (2 x 12 megapikseli), a po drugie, nikt nie mówi o udziale Leiki, a na obiektywach nie ma napisu Summarit H (maksymalna przysłona dla obu obiektywów jest taki sam – f/2,2).
Tak jak poprzednio, za odwzorowanie kolorów odpowiada czujnik RGB, a za szczegóły odpowiada czujnik monochromatyczny. Tym właśnie różnią się podwójne aparaty Huawei od podwójnych aparatów iPhone’ów czy smartfonów Asusa: nie mają one żadnych modułów monochromatycznych, a korzystają z innych obiektywów (szerokokątny i teleobiektyw). Oznacza to, że są to zupełnie różne podejścia do korzystania z dwóch wspólnych modułów kamer.
Osobno wprowadzono popularny tryb tzw. „szerokiej przysłony”, w którym można zmieniać głębię ostrości na już wykonanych zdjęciach, uzyskując efekt rozmycia konkretnego obiektu/planu. Odbywa się to oczywiście za pomocą oprogramowania, liczba przysłon optyki oczywiście pozostaje niezmieniona, ale marketerzy w takich przypadkach piszą w specyfikacjach o zakresie przysłon w następujący sposób: od f/0.95 do f/16.
W menu jak zwykle znajdują się szczegółowe, ręczne ustawienia dotyczące robienia zdjęć i nagrywania filmów (czas otwarcia migawki (od 1/4000 do 30 s), czułość światła (do ISO 3200), kompensacja ekspozycji, balans bieli i opcje ustawiania ostrości) . Smartfony Huawei zawsze mają maksymalną liczbę trybów scenerii, w tym osobne tryby kreatywne do fotografowania światłem lub jedzeniem.
Aparat może nagrywać wideo w maksymalnej rozdzielczości 4K, jest też tryb nagrywania przy 60 kl./s, zwykły Full HD @ 30 kl./s, a także zwolnione tempo. W przypadku wideo 4K używany jest kodek H.265, a w przypadku filmów przy 60 klatkach na sekundę i pozostałych — H.264. Dostępna jest funkcja optycznej stabilizacji wideo, ale nie jest ona dostępna w dwóch maksymalnych trybach 4K i 60 fps; pojawia się tylko w Full HD przy 30 fps.
- Film nr 1
(47 MB, 3840×2160 przy 30 kl./s, H.265, AAC) - Film nr 2
(46 MB, 1920×1080 przy 60 kl./s, H.264, AAC)
Poniżej przykładowe zdjęcia z naszymi uwagami dotyczącymi jakości. Anton Solovyov skomentował pracę kamery.
 | Dobra ostrość w całym kadrze i w planach. |
 | Tablice rejestracyjne samochodów są trudne do rozróżnienia. |
 | Dobra szczegółowość nawet na średnich planach. |
 | Aparat dobrze radzi sobie z makrofotografią. |
 | Tekst jest dobrze zrobiony. |
Tryb HDR aparatu działa dobrze.
| Automatyczny | HDR |
 |  |
Monochromatyczny aparat działa świetnie. Jednak przez cały okres swojego istnienia nie zmienił się aż tak bardzo.
Kamerę przetestowaliśmy także na stole laboratoryjnym, stosując naszą metodę.
| Automatyczny | Czarno-biały |
 |  |
Oświetlenie ≈3200 luksów. | |
 |  |
Oświetlenie ≈1400 luksów. | |
 |  |
Oświetlenie ≈130 luksów. | |
 |  |
Oświetlenie ≈130 luksów, lampa błyskowa. | |
 |  |
Oświetlenie <1 luks, lampa błyskowa. | |
Aparat można nazwać dobrym. Program nie zżera szczegółów, choć w niektórych miejscach można zauważyć niewielkie obszary rozmyć i wyraźne wyostrzenie. Nie jest to jednak bardzo zauważalne.
W teście laboratoryjnym widać, że w świetle aparat może pochwalić się dobrą szczegółowością, natomiast o zmierzchu nie jest zbyt dobrze. Jeśli chcesz zachować więcej szczegółów, możesz zastosować moduł monochromatyczny: ze względu na swoją główną cechę jest on w stanie przetworzyć prawie 100% czujnika w dowolnym scenariuszu. Oczywiście jest to trochę matematyczne „oszustwo”, ale mimo to takie zdjęcia wyglądają lepiej.
W rezultacie kamera całkiem dobrze radzi sobie z wieloma scenariuszami. Obydwa aparaty.
Ekran
Honor 8 Pro wyposażony jest w wyświetlacz IPS z ochroną 2.5D Corning Gorilla Glass. Wymiary ekranu to 71×127 mm przy przekątnej 5,7 cala. Rozdzielczość wynosi 2560 × 1440, gęstość pikseli jest tutaj bardzo wysoka, około 515 ppi.
Ramka wokół ekranu jest wąska, ma tylko około 3 mm po bokach i aż 15 mm na górze i na dole, co na tak dużej powierzchni przedniego panelu wygląda całkiem elegancko.
Jasność wyświetlacza można regulować ręcznie lub ustawić na ustawienia automatyczne w oparciu o czujnik światła otoczenia. Test AnTuTu diagnozuje obsługę 10 jednoczesnych dotknięć wielodotykowych. Istnieje możliwość ręcznej regulacji odcienia kolorów, można także skorzystać z trybu „filtra niebieskiego”. Ekran jest kompatybilny z rękawiczkami.
Szczegółowe badanie za pomocą przyrządów pomiarowych przeprowadził redaktor działów „Monitory” i „Projektory i telewizja” Aleksiej Kudryavtsev. Oto jego opinia eksperta na ekranie badanej próbki.
Przednia powierzchnia ekranu wykonana jest w formie szklanej płyty o lustrzanie gładkiej powierzchni, odpornej na zarysowania. Sądząc po odbiciu obiektów, właściwości przeciwodblaskowe ekranu są lepsze niż w przypadku ekranu Google Nexus 7 (2020) (zwanego dalej po prostu Nexusem 7). Dla przejrzystości oto zdjęcie, na którym w wyłączonych ekranach odbija się biała powierzchnia (po lewej — Nexus 7, po prawej — Honor 8 Pro, wtedy można je rozróżnić według rozmiaru):
Ekran Honora 8 Pro jest ciemniejszy (jasność według zdjęć wynosi 106 w porównaniu do 120 w Nexusie 7). Zjawy odbitych obiektów na ekranie Honora 8 Pro są bardzo słabe, świadczy to o tym, że pomiędzy warstwami ekranu (a dokładniej między zewnętrzną szybą a powierzchnią matrycy LCD) nie ma szczeliny powietrznej (OGS – One Glass ekran typu rozwiązania).
Ze względu na mniejszą liczbę granic (szkło/powietrze) o bardzo różnych współczynnikach załamania światła takie ekrany wyglądają lepiej w warunkach intensywnego oświetlenia zewnętrznego, ale ich naprawa w przypadku pękniętej szyby zewnętrznej jest znacznie droższa, gdyż cały ekran do wymiany. Na zewnętrznej powierzchni ekranu znajduje się specjalna powłoka oleofobowa (odporna na tłuszcz), która jest jeszcze skuteczniejsza niż w Nexusie 7, dzięki czemu odciski palców są usuwane znacznie łatwiej i pojawiają się z mniejszą prędkością niż w przypadku zwykłego szkło.
Przy ręcznym sterowaniu jasnością i wyświetlaniu białego pola na pełnym ekranie, maksymalna wartość jasności wynosiła około 560 cd/m², minimalna 5 cd/m². Maksymalna jasność jest bardzo wysoka, co oznacza, że biorąc pod uwagę doskonałe właściwości przeciwodblaskowe, czytelność nawet w słoneczny dzień na zewnątrz powinna być na dobrym poziomie.
W całkowitej ciemności jasność można zmniejszyć do komfortowej wartości. Istnieje automatyczna regulacja jasności w oparciu o czujnik światła (znajduje się na lewo od otworu głośnika przedniego). W trybie automatycznym, gdy zmieniają się warunki oświetlenia zewnętrznego, jasność ekranu zarówno wzrasta, jak i maleje.
Działanie tej funkcji uzależnione jest od pozycji regulacji jasności, za pomocą której użytkownik może spróbować ustawić żądany poziom jasności w aktualnych warunkach. Jeśli nie będziesz przeszkadzał, w całkowitej ciemności funkcja automatycznej jasności zmniejsza jasność do 5 cd/m² (za ciemno), w sztucznie oświetlonym biurze (około 550 luksów) ustawia ją na 145 cd/m² (normalnie), w bardzo jasne otoczenie (odpowiada oświetleniu na zewnątrz w pogodny dzień, ale bez bezpośredniego światła słonecznego — 20 000 luksów lub trochę więcej)
wzrasta do 560 cd/m² (do maksimum, czyli tego, czego potrzebujesz). Z efektu nie do końca byliśmy zadowoleni, więc w całkowitej ciemności przesunęliśmy suwak nieco w prawo i dla trzech powyższych warunków otrzymaliśmy wartości: 19, 155 i 560 cd/m² (wartości odpowiednie). Okazuje się, że funkcja automatycznej jasności działa odpowiednio i w pewnym stopniu pozwala użytkownikowi dostosować pracę do indywidualnych wymagań. Na każdym poziomie jasności nie ma znaczącej modulacji podświetlenia, więc nie ma migotania ekranu.
W tym smartfonie zastosowano matrycę typu IPS. Mikrofotografie pokazują typową strukturę subpikseli IPS:
Dla porównania można obejrzeć galerię mikrofotografii ekranów stosowanych w technologii mobilnej.
Ekran ma dobre kąty widzenia bez znaczących zmian kolorów, nawet przy dużych odchyleniach widzenia od prostopadłej do ekranu i bez odwracania odcieni. Dla porównania oto zdjęcia, na których te same obrazy wyświetlane są na ekranach Honora 8 Pro i Nexusa 7, przy czym jasność ekranu jest początkowo ustawiona na około 200 cd/m², a balans kolorów w aparacie zmuszony jest przełączyć się na 6500 K.
Białe pole prostopadłe do ekranów:
Zwróć uwagę na dobrą jednolitość jasności i odcienia koloru białego pola.
I zdjęcie testowe:
Kolory na ekranie Honor 8 Pro są wyraźnie przesycone, a balans kolorów nieznacznie różni się w zależności od ekranu.
Teraz pod kątem około 45 stopni do płaszczyzny i boku ekranu:
Widać, że kolory na obu ekranach niewiele się zmieniły, jednak w Honorze 8 Pro kontrast spadł w większym stopniu za sprawą mocnego podkreślenia czerni.
I białe pole:
https://www.youtube.com/watch?v=rC17OKplieY
Jasność pod kątem ekranów spadła (co najmniej 5 razy, w oparciu o różnicę w czasie otwarcia migawki), ale ekran Honora 8 Pro jest nadal ciemniejszy. Po odchyleniu po przekątnej czarne pole znacznie się rozjaśnia i nabiera czerwonawego odcienia. Pokazują to poniższe zdjęcia (jasność białych obszarów w kierunku prostopadłym do płaszczyzny ekranów jest taka sama!):
I z innej perspektywy:
Patrząc prostopadle, równomierność czarnego pola jest bardzo dobra:
Kontrast (w przybliżeniu na środku ekranu) jest wysoki — około 1300:1. Czas reakcji czarno-biało-czarny wynosi 28 ms (15 ms wł., 13 ms wył.). Przejście pomiędzy 25% a 75% szarych półtonów (w oparciu o numeryczną wartość koloru) i z powrotem zajmuje łącznie 43 ms. Krzywa gamma, zbudowana z 32 punktów w równych odstępach w oparciu o numeryczną wartość odcienia szarości, nie ujawniła żadnych blokad ani w światłach, ani w cieniach.
Urządzenie to posiada pewnego rodzaju dynamiczną regulację jasności podświetlenia w zależności od charakteru wyświetlanego obrazu. W rezultacie wynikająca z tego zależność jasności od odcienia (krzywa gamma) może nie odpowiadać krzywej gamma obrazu statycznego, ponieważ pomiary przeprowadzono przy sekwencyjnym wyświetlaniu odcieni szarości na prawie całym ekranie.
Z tego powodu przeprowadziliśmy szereg testów — określając kontrast i czas reakcji, porównując czarne oświetlenie pod kątem — (jednak jak zawsze) przy wyświetlaniu specjalnych szablonów o stałej średniej jasności, a nie pól monochromatycznych w cały ekran. Warto zaznaczyć, że w tym przypadku korekcja jasności jest słabo wyrażona i ma nie do końca oczywistą zależność od obrazu, ale lepiej byłoby jej w ogóle nie mieć.
Gama kolorów jest zauważalnie szersza niż sRGB:
Patrząc na widma:
Widzieliśmy to już na przykład w przypadku Sony Xperia Z2 i innych urządzeń mobilnych. Sony wskazuje, że w ekranach tych zastosowano diody LED z niebieskim emiterem oraz zielonymi i czerwonymi luminoforami (zwykle emiter niebieski i luminofor żółty), co w połączeniu ze specjalnymi filtrami matrycowymi pozwala na uzyskanie szerokiej gamy barw.
Tak, a czerwony luminofor najwyraźniej wykorzystuje tak zwane kropki kwantowe. Dla urządzenia konsumenckiego szeroka gama barw nie jest zaletą, ale znaczącą wadą, gdyż w efekcie kolory obrazów – rysunków, fotografii i filmów – zorientowane na przestrzeń sRGB (i zdecydowanej większości z nich) mają nienaturalne nasycenie. Jest to szczególnie widoczne w przypadku rozpoznawalnych odcieni, takich jak odcienie skóry. Wynik pokazano na zdjęciu powyżej.
Balans odcieni w skali szarości jest średni, ponieważ temperatura barwowa znacznie przekracza standardowe 6500 K, ale przynajmniej odchylenie od widma ciała doskonale czarnego (ΔE) wynosi przeważnie poniżej 10, co jest uważane za akceptowalne dla urządzenia konsumenckiego . Jednocześnie temperatura barwowa i ΔE niewiele zmieniają się w zależności od odcienia – ma to pozytywny wpływ na wizualną ocenę balansu kolorów.
To urządzenie umożliwia regulację balansu kolorów poprzez regulację odcienia na kole kolorów.
Na powyższych wykresach krzywe są bez korelacji. odpowiadają wynikom bez jakiejkolwiek korekcji balansu kolorów, a krzywe Corr. — dane uzyskane po przesunięciu punktu do pozycji wskazanej na obrazku powyżej. Można zauważyć, że zmiana balansu odpowiada oczekiwanemu wynikowi, ponieważ przynajmniej temperatura barwowa zbliżyła się do wartości standardowej.
Podsumowując: ekran charakteryzuje się bardzo wysoką jasnością maksymalną i doskonałymi właściwościami przeciwodblaskowymi, dzięki czemu z urządzenia można bez problemu korzystać na zewnątrz, nawet w słoneczny letni dzień. W całkowitej ciemności jasność można zmniejszyć do komfortowego poziomu. Możliwe jest także skorzystanie z trybu z automatyczną regulacją jasności, który sprawdza się odpowiednio.
Do zalet ekranu zalicza się również skuteczną powłokę oleofobową, brak szczeliny powietrznej w warstwach ekranu i migotania, wysoki kontrast i doskonałą jednorodność czarnego pola. Wadami są niska stabilność czerni przy odchyleniu wzroku od prostopadłości do płaszczyzny ekranu i zbyt szeroka gama kolorów.
