Recenzja Medal of Honor (2010) — recenzja gry Medal of Honor (2010) | Recenzje | Kanobu

Istnieje ciekawy przepis na noworoczną kulebyakę: trzeba zjeść mnóstwo różnych smakołyków ze świątecznego stołu, a następnie popić je litrem wódki i szampana — po w krótkim czasie noworoczny kulebyak będzie gotowy. Chłopaki z Danger Close postanowili zademonstrować podobną technikę kulinarną
, popijając zjedzoną mechanikę Call of Duty
oraz graficzne wodotryski Frostbite 2
litr nalewki na amerykańską patetykę i zestaw elitarnych znaczków strzelców wojskowych.

Mieszanka zwrotów akcji Medal of Honor: Warfighter
pochodzi z miasta Karachi, na południu Pakistanu. Wykonując proste zadanie wysadzenia zbuntowanego sprzętu, kosa grupy sił specjalnych uderza w kamień: zamiast planowanego „bum” rozbrzmiewa uciążliwy „badabum”, w organizacji którego nasi bohaterowie nie brali udziału. I odchodzimy — wszystko wokół nas eksploduje, płonie, zapada się, upada. Jest to lokalny odpowiednik zabawy Osamy bin Ladena ze swoją nową zabawką, substancją wybuchową pentryt, której współcześni terroryści mają pod dostatkiem. Naszym zadaniem, jako odważnych superbohaterów, jest pozbycie się nadmiaru pentrytu i całkowite ograniczenie działań antagonisty.

Mówię ci, kęs tutaj jest świetny.

Wypełnienie misji pokojowej zabiera bohaterów do Sarajewa, Jemenu, Pakistanu i w ogóle Dubaju, dokąd zwykle zabierają ich trudne siły specjalne. Słowo „zwykle” odnosi się do gry w nietypowy sposób. Niebezpieczeństwo blisko
po raz drugi nadepną na te same grabie, próbując usunąć chimerę z Call of Duty
i Pole Bitwy
. Pierwszy darczyńca poświęca rozgrywkę opartą na scenariuszu korytarzowym, w której tunele misji przerywane są bardzo emocjonalnymi filmami zaprojektowanymi w celu pokazania bogatego wewnętrznego świata głównych bohaterów. Z projektu KOŚCI
otrzymał bardziej imponujące organy: wygląd i dźwięk Warfighter
całkiem skuteczny. Wysokiej jakości animacje, doskonały model oświetlenia i dynamiczne zmiany dźwięków w zależności od otoczenia – wszystko to przyczynia się do zanurzenia się w militarnej akcji.

Słowo „zwykle” pasuje do gry w niezwykły sposób.
Rozgrywka w kampanii, która dla najwolniejszego gracza nie potrwa dłużej niż sześć godzin, jest dość urozmaicona. Bohater opowieści nieustannie materializuje w swoich rękach karabin snajperski, helikopterowy karabin maszynowy, wojskowy joystick robota, granatnik na łodzi, a nawet kierownicę samochodu, w której ma dogonić osobę ścigany lub ucieka przed prześladowcami. Autorzy nie widzą problemu w tym, że tego rodzaju różnorodność w ramach projektu rezonuje z różnorodnością na rynku gier. Nie chodzi o to, że to wszystko już widzieliśmy, ale o to, że w Warfighterze nie ma niczego, czego byśmy nie widzieli.

O mój Boże. Po ostatniej nocy mój kask po prostu pęka.

Należy za to podziękować projektantom gry nowego Medal of Honor
których nie obchodziły nawet najprostsze zasady logiki deterministycznej. Zmienność ich przejścia jest dokładnie kontrolowana nawet w małych rzeczach. Jeśli każesz ci chodzić po domu i zabić strzelca maszynowego, ten ostatni nie umrze, niezależnie od tego, jak często będziesz go kładł na podłogę z diagnozą strzału w głowę. Jeśli zgodnie ze scenariuszem masz pozbyć się wroga poprzez bombardowanie dywanowe, to wróg ten w żaden inny sposób nie przejdzie do innego świata.

Wygląd, podobnie jak dźwięk, Warfightera robi wrażenie.
Nawet w lokalnej minigrze „wyważ drzwi” cele siedzące za nią będą posłusznie czekać na ołowiane prezenty, niezależnie od tego, jak hałaśliwy Armageddon będzie się działo na zewnątrz.

Lokalni przeciwnicy to właśnie ci goście, do których dziecięce przysłowie „ani umysł, ani wyobraźnia” nie pasuje lepiej niż ktokolwiek inny. Nie grupują się, nie zmieniają swojej lokalizacji w zależności od wydarzeń, lecz w sposób kulturalny przemieszczają się do miejsc, które nakazał im odwiedzić wielki waypoint. Odtwarzając odcinek, można spodziewać się pojawienia się każdego przeciwnika nie gorzej niż elitarnego medium.

Chyba mam mokre buty.

Aby przedłużyć przyjemność z gry, narodził się tryb wieloosobowy, który w odróżnieniu od kampanii szczyci się nutą oryginalności. Każdy gracz może wybrać awatara do bitew online, preferując zarówno klasę (jest ich sześć — siły specjalne, snajper, strzelec maszynowy, samolot szturmowy, rozpoznanie i rozbiórka), jak i narodowość. To drugie jest szczególnie wskazane ze względu na zaimplementowaną w grze konfrontację pomiędzy krajami. Zbierając punkty, zwiększasz moc swojej postaci i na podstawie wszystkich graczy tworzone są TOP kraje z najbardziej wściekłymi siłami specjalnymi.

Autorzy starannie kontrolują zmienność przejścia nawet w małych rzeczach.
Kolejną ciekawą innowacją jest możliwość współpracy z partnerem. Związek jest przypieczętowany zdolnością widzenia przyjaciela przez ścianę i możliwością wskrzeszenia obok niego. To prawda, że ​​​​nawet ten plus na pokładzie nie przyczynia się jeszcze do dobrobytu trybu wieloosobowego — wszystko to ze względu na skromny zestaw i konstrukcję kart w połączeniu z obrazem zauważalnie gorszym od grafiki kampanii. Choć gra sieciowa ma potencjał rozwoju, jej wdrożenie jest kwestią Danger Close
.

Giń, cholerna palmo!

Czy wiesz, czym różni się nowy Medal of Honor
od innych strzelanek wojskowych? Nic. Nie trzeba patrzeć na to ze złej strony: pozostawienie nawiasów narracyjnych nieograniczonej liczby błędów gry, w całej jej niespójności Warfighter
nadal pozostaje niezdarnym, przeciętnym facetem. Wielbicieli nieporadnych przeciętnych graczy zapraszamy do stołu, przy którym mogą dołączyć gracze, którym aż swędzą pośladki za strzelaniną o tematyce militarnej. Dla innych użytkowników Wojownik
nie będzie w stanie nic zaoferować.