Videorecensie — Medal of Honor

De Medal of Honor-serie heeft altijd een moeilijk lot gekend. Naarmate er nieuwe onderdelen werden uitgebracht, had het altijd steeds krachtiger concurrenten. Eerst Call of Duty met zijn voorheen ongekende entertainment en omvang, daarna Brothers in Arms met zijn verhaallijn en dialogen, uitstekend geschikt voor shooters over de Tweede Wereldoorlog. En na Modern Warfare kon geen enkele Airborne met zijn extreem eentonige niveaus de serie volhouden. Mensen vergaten ‘Medal of Courage’, maar de goeden van DICE besloten de serie volledig opnieuw te starten. Geen fascisten, geen landingen op Omaha en geen parachutesprongen. Wat kan ik zeggen, ze hebben het gedaan. Het spelen van de nieuwe MoH is veel interessanter dan zijn directe concurrent Modern Warfare 2. Als je details wilt, is alles wat hieronder staat voor jou.

De belangrijkste attractie van de nieuwe Medal of Honor is het lokale plot, dat (onzin) interessant is om te volgen. Er is hier natuurlijk niets dat je ziel zal raken en je een gierige, mannelijke traan zal laten laten vallen. Maar er zit iets in dat zelden in andere games van dit genre te vinden is. Empathie voor de helden.

Ook al hebben de taken weinig verband met elkaar, zelfs als de video’s duidelijk voor de show zijn opgezet, worden al deze tekortkomingen gedekt door de situatie die zich binnen de eenheden afspeelt. Wij weten altijd wat we doen en waarom. In gedachten begrijp je dat als je in de plaats van de hoofdpersoon had gestaan, je hetzelfde zou hebben gedaan. En in combinatie met de chique kunstmatige intelligentie van je partners, die de taak gemakkelijk kunnen voltooien, zelfs als je er op dat moment niet bent, heb je het gevoel dat dit een team is, en niet drie dummy’s met een vliegende camera. Natuurlijk zijn er nog steeds taken als «Een sluipschutter zit op een toren, dood hem», maar ten eerste komen ze niet zo vaak voor, en ten tweede is het interessant om diezelfde sluipschutter te vinden met behulp van een infraroodapparaat dat in de telescoop is ingebouwd. van je sluipschuttersgeweer. En zulke missies ontwikkelen zich tot een echt sluipschutterduel. Toegegeven, het is interessant dat dit alleen voor degenen is die op de hoogste moeilijkheidsgraad spelen, omdat ze je op het normale niveau het doelwit zullen laten zien, en bovendien verdwijnt alle opwinding ergens, omdat onze held op de gemiddelde moeilijkheidsgraad meerdere kan weerstaan directe treffers op het hoofd.

Zoals ik al zei, is de serie volledig opnieuw opgestart, wat betekent dat er nieuwe landschappen zullen zijn. En deze zelfde decoraties zullen de stad van oorlog en angst voor “Afghanistan” worden. En dit is waar het ontwikkelingsteam de spijker op de kop sloeg. Toen ik bijvoorbeeld Modern Warfare 2 op het scherm speelde, zag ik alleen maar explosies, moorden en de gevangenneming van Burger-king door de Russen. Iedereen begreep dat het onmogelijk was om iets absurders te bedenken en jij rende als een volslagen idioot van het ene eetcafé naar het andere en vermoordde tegelijkertijd Russen die in een onbegrijpelijke taal communiceerden. Hier is alles duidelijk en het allerbelangrijkste: je wilt erin geloven. Mee eens, het is veel beter om te zien hoe een team Amerikaanse soldaten terugvecht en wegrent van het slagveld dan hoe hetzelfde team een ​​restaurant verdedigt.

Wat de eenheden zelf betreft, er zullen er drie in het spel zijn (de Apache-piloot niet meegerekend). Het eerste detachement, TIER1, elite special forces, een goed opgeleid, goed functionerend team. Daarin kruipen we in de huid van een vechter onder het pseudoniem «Konijn», en «Mama», «Voodoo» en «Preacher» zullen onze rug bedekken. Je zult het grootste deel van het spel in de huid van het «Konijn» doorbrengen.

Tweede ploeg “Wolven”. Bestaat uit twee vechters. Deuce en Duse (dezelfde man met baard op de cover van het spel) Als we voor dit team spelen, kruipen we op onze buik en doden we stilletjes de schildwachten.

Nou ja, de laatste ploeg. Mariniers. We zullen maar een paar missies in dit detachement vechten, maar dat is zelfs goed. Omdat, in tegenstelling tot de eerste twee squadrons, «Dante» niet interessant is om te spelen. Je zult geen verschillen zien met dezelfde Call of Duty.

Qua gameplay stelde Medal of Honor (2020) ook niet teleur. Nee, je moet natuurlijk begrijpen dat de schaal van Modern Warfare2 er niet is, maar waar MW2 explosies en speciale effecten veroorzaakte, geeft de ‘medaille’ ons een heleboel interessante situaties. Dan vangen we een verdwaalde kogel op en slepen onze partners ons naar een veilige plek, en na tien minuten schieten we terug op de naderende Taliban en nu hebben we al maar tien kogels in de clip en zijn we al klaar om afscheid te nemen van het leven. wanneer een helikopter door de lucht vliegt en ons evacueert. Of een situatie waarin we uit een vliegtuig worden gegooid en met gebroken botten en één mes in de hand door een donker besneeuwd bos dwalen. Nadat we de vijand hebben gedood, kunnen we natuurlijk zijn Kalashnikov wegnemen, maar dan zullen een tiental Taliban komen rennen om te schieten en we zullen het moeilijk hebben. Je moet dus kruipen en je verstoppen in de schaduw van patrouilles. En tot slot mijn favoriet. De allereerste missie, waarbij we alle vijanden in een donker gebouw moeten uitschakelen. Onze vijanden zien ons niet, net zoals wij hen niet zien. Kun je me vertellen wat er in tientallen andere spellen is gebeurd? Natuurlijk, maar er is één verschil… er is geen nachtkijker. Wij zijn net zo blind als onze vijanden en zien alleen hun donkere silhouetten. Alleen intuïtie en een koud mes.

Gewone shootouts zien er ook geweldig uit. En het gaat niet eens over de ideale ballistiek van het wapen, die hier niet is. Het draait allemaal om het dekkingssysteem. Nee, nee, nee, niet zoals RS of James Bond. Geen bewegende camera’s, vasthouden aan muren en andere rommel. Als je rent en tegelijkertijd op de knop drukt die verantwoordelijk is voor het hurken, zal de jager, neem me niet kwalijk, op zijn kont rijden in de gewenste richting. Het ziet er erg indrukwekkend uit, en ik begrijp niet waarom zo’n eenvoudige techniek nog nooit eerder in schietspellen is gebruikt. Stel je voor, ze schieten op je vanuit een stilstaand machinegeweer, vanuit de schuilplaatsen zijn er alleen maar stenen, die overigens dwars door je heen worden geschoten, als je in je volle lengte opstaat, ben je een lijk, dus je moet rol van de ene schuilplaats naar de andere totdat je bij de doelaanduiding komt om het doelwit voor de luchtvaart te markeren.

Zoals ik al zei, zijn de schuilplaatsen nu “een beetje” interactief. Natuurlijk ontbreekt het de game wezenlijk aan vernietigbaarheid, ala Bad Company2, ik kan me niet eens voorstellen hoe het zou zijn geweest als het erin had gezeten. Maar helaas is het er niet, maar er is alleen een zielig stompje in de vorm van schuilplaatsen waar doorheen kan worden geschoten. Of de vijand zich nu achter een steen of achter een betonnen plaat bevindt, als je lang schiet, schakel je hem uit.

Over vijanden gesproken… de lokale Taliban zijn zo dom en zwak dat het zelfs zonde is om ze te doden. Ze rennen voortdurend richting het afvurende machinegeweer, letten niet op de Amerikaanse soldaat die als een gek op hen af ​​rent met een mes in zijn handen, en steken ook voorzichtig hun hoofd uit hun schuilplaats zodat we ze kunnen behoeden voor lijden en krijgen een “prestatie” voor onszelf.

En natuurlijk kunnen we niet anders dan de prachtige afleveringen met voertuigen noteren. In de eerste zit een ATV, hier is niets bijzonders aan, iets soortgelijks heb je al gezien in Modern Warfare 2, maar in de tweede lieten ze ons in de cockpit van een Apache-helikopter zitten, het is natuurlijk zonde om gewoon te zitten. Het zal worden bestuurd door scripts, en we hoeven alleen maar op tijd op de doelen te schieten, maar in combinatie met de verbazingwekkende landschappen die we zien en de grote verschillen met de rest van het spel, is dit niveau het beste in het hele spel (noot van de redactie : mening van de auteur, als je het er niet mee eens bent, is het niet nodig om te dreigen met moord en verkrachting).

Aangezien ik al landschappen noemde, is het waarschijnlijk de moeite waard om over de grafische component in het algemeen te praten. Ja, de landschappen zijn prachtig, de locaties zijn gevarieerd (voor zover mogelijk), de animatie is prachtig, maar het lijkt alsof er helemaal geen werk aan de wapens is gedaan. Het is alsof het uit één stuk is uitgehold, zei iemand, en hij heeft volkomen gelijk. De eerste keer dat ik een jachtgeweer zag, was ik geschokt. Mijn eerste gedachte was: «Waarom pakte Dante een stok?» Wat kan ik nog meer zeggen over de graphics? Ik weet het niet eens. Ze is goed, dat is alles.

De soundtrack is ook uitstekend. Niet alleen hoor je de band Linkin Park, die het exclusieve nummer Catalyst voor de game schreef, tijdens shootouts, maar ook de wapens worden voortreffelijk ingesproken, elk ‘pistool’ heeft zijn eigen geluid. En explosies, explosies, zijn maar iets, vooral als je de eigenaar bent van een 5.1-audiosysteem en je buren niet leuk vindt. Het enige nadeel is lokalisatie. Nou ja, als nadeel heb ik er geen last van, aangezien ik het Engels redelijk goed ken, maar mensen die liever ondertitels lezen, zullen niet eens de helft van de dialogen zien, omdat ze op de Taliban schieten en tegelijkertijd kleine ondertitels lezen. is een andere taak.

Korte samenvatting.

Ik had het niet specifiek over multiplayer, omdat het net een koeienzadel is, en iedereen heeft het al lang gewaardeerd bij het spelen van de bètaversie van het spel en toen Medal of Honor (2020) een paar weken later uitkwam, de De internetruimtes van deze game zouden leeg zijn, en aangezien Black Ops niet relatief snel zal verschijnen, kun je er een paar avonden in vertoeven.

Nou, de single bleek een stevige 8 punten te zijn.

Voor het eerst gepubliceerd op mijn blog —