Medal of Honor: Allied Assault Bastards pobierz grę torrent za darmo

Istnieje wiele seriali gier wideo, które ogląda się z przyjemnością. Na początku XXI wieku takimi franczyzami były Medal of Honor
i Call of Duty
, do wielkości którego przyłożyli rękę ci sami ludzie, ale o tym może innym razem.

Medal Honoru: Atak Aliantów
został wydany w styczniu 2002 roku i wywołał efekt „wybuchu bomby”, biorąc pod uwagę wydarzenia w grze, może to zabrzmieć bluźnierczo, ale wyrażenie to doskonale opisuje to, co wydarzyło się później. Strzelanki opowiadające o drugiej wojnie światowej napływały do ​​ogromnego strumienia konsol i komputerów dla graczy, ale konkretnie Allied Assault
stał się pierwszym krokiem, który pomógł innym zaistnieć w świecie.

Nie taki jak inni

W 1999 roku pod kierunkiem Stevena Spielberga wydano pierwszy Medal of Honor
, za Ps1, który starał się pokazać wojnę taką, jaka jest naprawdę, oczywiście biorąc pod uwagę ówczesną technologię. Ta gra położyła podwaliny pod ucieleśnienie Allied Assault
już na PC, w bardziej zaawansowanej technologicznie wersji.

Gra nie była pozycjonowana jako standardowa, mięsista strzelanka, ale jako dzieło fikcyjne przebrane za kronikę wojenną. Przed każdą większą misją jesteśmy zapoznawani i zapoznawani z wydarzeniami, które miały miejsce podczas wojny na danym terytorium lub opowiadamy o cechach operacji historycznych, w których weźmiemy udział, takich jak „Torch” i „Overlord”.

W samej grze z reguły bierzemy udział w wydarzeniach fikcyjnych lub upiększonych artystycznie, ale towarzyszą im fakty historyczne. Dzięki takiemu podejściu, gdzie fikcja została odpowiednio wymieszana na rzecz rozgrywki i faktów historycznych, gracz nie odczuwa dysonansu, a w zasadzie może sobie wyobrazić, że takie zdarzenia mogłyby wydarzyć się naprawdę.

Wcielając się w porucznika armii amerykańskiej Mike’a Powelli, musieliśmy wziąć udział w różnorodnych operacjach, podczas których gracz stawał przed różnymi mikrozadaniami. Twórcy wymagali od gracza nie tylko przedostania się z punktu „A” do punktu „B”, jednocześnie dokonując eksterminacji nazistów, ale także uratowania zakładników, wydobycia sprzętu, przeprowadzenia sabotażu, utrzymania pozycji lub odwrotnie, przeprowadzenia zaciekłego szturmu i czasami biorą udział w tajnych operacjach.

Kiedyś lądowanie w Normandii nie było gorsze od podobnej sceny z filmu „Szeregowiec Ryan”

Dzięki tak prostym działaniom udało się zanurzyć gracza w to, co działo się na ekranie, sprawiając, że uwierzył, że jest prawdziwym żołnierzem na polu bitwy.

Pomimo tego, że większość misji w grze przechodzisz samotnie, nie masz poczucia, że ​​jesteś super żołnierzem, który jest w stanie rozprawić się z całą armią Hitlera. Czujesz się jak trybik, któremu udaje się przyczynić do zwycięstwa nieco więcej niż reszta.

Jak się walczy?

Podczas wojny nie możesz obejść się bez broni. Medal Honoru
nie zawiera całej listy kultowych kufrów tamtych czasów, ale te, które są obecne, są odtworzone dokładnie tak, jak sobie je wyobrażasz w rzeczywistości.

Zaznaczam, że nie jestem ekspertem i nie mam pojęcia, jak dokładnie została odtworzona broń w grze, ale przez całą grę miałem wrażenie, że to jest dokładnie to, co karabin szturmowy Thompson lub Mp-40 powinno brzmieć. W żadnej innej grze wyposażonej w podobną broń nie pojawiło się takie uczucie.

W pierwszym Call of Duty
, który stworzyli niemal ci sami ludzie, broń brzmi zupełnie inaczej. Wydaje głośny, dudniący, metaliczny dźwięk, gdy jest w Medal of Honor
słychać głuchy, głęboki, niemal aksamitny strzał.

Będziemy musieli ukraść StG 44 bezpośrednio z fabryki w celu jego opracowania, wraz z rysunkami

Myślę, że nie trzeba wspominać, że każda broń jest na swój sposób indywidualna, niektóre mają większą celność, inne większy zasięg, a w niektórych miejscach króluje strzelba. Należy wspomnieć o wrogach.

Medal of Honor jest bardzo ściśle związany z kinem. Nie wynika to nawet z faktu, że Spielberg miał swój udział w tworzeniu pierwszej gry, ale raczej z momentów produkcyjnych, które gra generuje.

Wiele osób rozumie, że poprzez kino, gra jest pełna przerywników filmowych, nakręconych „jak w filmie”, z pięknymi kątami, technikami i przejściami. Nie ma znaczenia, że ​​w grze nie ma już prawie żadnej „gry”.

Medal of Honor ma nieco inny kinowy charakter. W strzelaninach z wrogami możesz zwracać uwagę na ich zachowanie i zauważyć, że mają unikalne animacje i reakcje „na żywo”. Próbują wyjrzeć zza osłony, rzucać granatami, reagować na sposób, w jaki rzucasz granaty, pochylać się nad ziemią, przewracać się, gdy do nich strzelasz. Ale to, co najciekawsze, to ich reakcja na trafienia.

W zależności od twojego strzału i miejsca trafienia, wrogowie zaczną odpowiednio reagować. Na przykład naciśnięcie zranionej ręki lub nogi.

Wygląda na zaskoczonego, gdy został ranny w ramię

Jeśli chodzi o śmierć, włącza prawdziwy występ aktorski. Wrogowie często zaczynają się wić, przedstawiając prawdziwą teatralną śmierć. Teraz może nie brzmi to zbyt imponująco, ale wtedy dla mnie i myślę, że dla wielu było to coś w rodzaju Ragdoll, który zachwycił wielu wraz z wydaniem GTA 4
.

W Medal of Honor twórcom udało się bardzo dobrze połączyć standardową mechanikę strzelanek z elementami zręcznościowymi, a nawet skradanką. Oprócz standardowego niszczenia faszystów, gracz może przejechać się jeepem, zniszczyć lotnisko wroga lub wsiąść do czołgu i spróbować uciec z okupowanego terytorium.

Jeśli takie rzeczy stały się złotym standardem, jaki można znaleźć w każdej popularnej strzelance, to dopiero Call of Duty WW2 próbowało wdrożyć stealth na terytorium wroga poprzez zmianę ubrania i pokazywanie dokumentów.
, gdzie stealth okazał się zbyt skryptowy i ograniczony. To właściwie niefortunne, bo to właśnie misje typu stealth wiele osób zapamiętało w Medal of Honor. Wyróżniali się na tle wszystkiego, co się działo, tworząc niesamowite chwile, które zapadają w pamięć 10 lat po premierze gry.

Jedna z najbardziej zapadających w pamięć misji w grze polega na przebraniu się i infiltracji wrogiej łodzi podwodnej

Cóż, skoro poruszyliśmy temat, że kiedyś grali w gry, ale teraz je oglądają, pojawiła się okazja, aby podać zabawny przykład. W grze nie ma możliwości samoleczenia zdrowia, dlatego apteczka służy jako element ratujący. Można je znaleźć na poziomie lub zabrać od rzadkich partnerów, z którymi walczysz.

Podczas przejścia często będą zdarzać się przypadki, gdy zostanie ci minimum życia, nie będzie ani jednej apteczki w pobliżu i będziesz otoczony przez wrogów. Oddzielny etap poziomu zamienia się dla Ciebie w prawdziwą zagadkę, podczas której musisz zapamiętać lokalizację wrogów, kolejność ich pojawiania się oraz wprowadzić odpowiednie tempo, aby ominąć ten moment bez wczytywania bardzo odległego zapisu. Aby to zrobić, czasami musisz umrzeć więcej niż raz.

Nie czułam w tych momentach żadnej złości ani irytacji, bardzo chciałam móc pokonać przeszkodę, którą, można by rzec, sama sobie stworzyłam. W porównaniu z podobną sytuacją z gry z 2002 roku zabawnie jest widzieć, jak daleko zaszły współczesne gry i jak bardzo zmienił się sposób, w jaki gracze doświadczają rzeczy.

Grot włóczni i Przełom, czy to DLC?

Do gry wydano dwa dodatki, które wchłonęły całą rozgrywkę z oryginalnej gry, próbowały pokazać nowe miejsca konfliktów, ale co najważniejsze, zrobiły ogromny krok naprzód pod względem inscenizacji.

Po ukończeniu Allied Assault początkowe sceny w rozszerzeniach mogą być bardzo zaskakujące pod względem inscenizacji

Pierwsze rozszerzenie Grot włóczni
opowiada historię Jacka Barnesa, granego przez Gary’ego Oldmana. Musimy wziąć udział w Operacji Overlord, ale nie w roli dzielnego żołnierza biorącego udział w desantu na brzegu, a w roli sierżanta, który penetruje terytorium wroga wykonując skok ze spadochronem.

Sama gra jest bardzo krótka, ale dzięki temu jest o wiele bardziej bogata w wydarzenia. Obejmuje to infiltrację łodzią w celu wyeliminowania wrogiego generała, a następnie wysadzenie mostu. Będzie miejsce na piękniejszy pościg w porównaniu do pierwowzoru, w którym będzie znacznie więcej drobnych wydarzeń, w wyniku których będziemy musieli wziąć udział w Bitwie o Ardeny. Cóż, gra kończy się pomocą Armii Czerwonej w zdobyciu Berlina.

Główną cechą jest to, że pomiędzy misjami główny bohater dzieli się swoimi osobistymi doświadczeniami dotyczącymi zachodzących wydarzeń, a nie jak w oryginalnej grze, takie informacje były nam przekazywane w formie odprawy. Dzięki takiemu podejściu można było w pewnym stopniu wczuć się w postać, bo dla niej stał się on kimś więcej niż tylko bezimiennym żołnierzem.

Drugie rozszerzenie zwane Przełomem
, zaoferowało nam także nowe lokalizacje. Produkcja znów staje się znacznie lepsza i bardziej szczegółowa. Widać to wyraźnie w początkowej scenie jazdy jeepem po afrykańskiej pustyni.

Trudno to zobaczyć ze względu na burzę piaskową, ale w całej scenie otwierającej jest wiele miniscen związanych z wojskowym życiem obozu

W tym dodatku postanowiono poświęcić dużo uwagi misjom ukrytym. Zdarzają się także tajne wypady pomiędzy tunezyjskimi ulicami, po których następuje przebranie się za niemieckiego oficera i infiltracja w celu zniszczenia wrogiego statku. Istnieje również penetracja niemieckiego lotniska, gdzie można dokonać sabotażu i zneutralizować samoloty wroga.

Nie można tych dwóch rozszerzeń zaliczyć do DLC. Są to raczej adonny, które są świetnym dodatkiem do oryginalnej gry.

***

Medal of Honor to seria podstawowych gier. Wymyśliła i spopularyzowała strzelanki wojskowe o tematyce II wojny światowej. Opowiadał ciekawe historie i oferował wciągającą rozgrywkę. Z biegiem czasu straciła twarz i została zapomniana.

Czasami trudno mi zdać sobie sprawę, że minęła cała generacja konsol (7 lat), a nadal nie widzieliśmy kontynuacji lub odświeżenia serii.

Medal of Honor to nie tylko „strzelanka” opowiadająca o II wojnie światowej, to gra, która uosabia całe pokolenie, za czym wielu tęskniło. Czy więc nie nadszedł czas, aby wróciła?